Dag Ego,

We gaan al een tijdje mee he, gij en ik? Vierenveertig jaar en een beetje om precies te zijn. Dat is al een tijdje en toch is het nog maar een aantal jaren sinds ik je heb leren kennen. Jij was er al die tijd, maar ik zag jou niet.

Gij zat vroeger vooraan in onze auto, aan het stuurwiel, goed gas te geven, weet je nog? Dolle pret voor jou, overal heb je ons naartoe gebracht -soms waar ik helemaal niet wilde zijn (en toch bleef, want jij had de sleutels). En ik zat op de achterbank een boekje te lezen, met een zonnebril op, mijn prisma van oneindige verlangens met als enige constante mijn eigen teleurstelling. Ik liet mij slaafs overal heenrijden waar jij zin in had. Ik voelde wel dat er iets niet klopte, dat we wel héél vaak in cirkels reden, doolden eigenlijk. Dat je mij naar donkere plaatsen bracht waar ik niks had te zoeken, dat je me bracht waar vooral jij wou zijn en dat je nooit de kortste weg nam. Of altijd datzelfde stoffig weggetje: ja, ik begrijp de aantrekkingskracht van het bekende, hoe dat zoveel bevredigender kan zijn dan de nevels van het onbekende: het is waarom verslaafden verslaafd blijven.

Wat zijn wij vaak verdwaald.

Toch liet ik u rijden. Omdat je me nooit opgevallen was. Jij reed maar was toch verborgen. Jij regeerde. Maar de manier waarop je regeerde maakte me ellendig, ik had behoefte aan verandering en daarom ben ik op zoek gegaan naar u en ik heb u gevonden.

Ik ben niet bitter, noch kwaad of wrokkig, dat zijn uw domeinen, daar ligt uw speeltuin.

Ik dank u. Ik dank u tóch voor al die achterbuurten, gammele bruggen en ook de brede avenues met schaduwrijke beplantingen, vol struikrovers. Voor al die pijnlijke hobbels in de weg, voor alle toeristische routes met hun fata morgana’s. De lange ritten waren niet kostbaar, maar wel waardevol.

Maar vanaf nu zit je vaker op de achterbank. Ik rijd. Dat maak ik maar even duidelijk.

Ik weet dat je vaak het stuur zal willen grijpen. Dan ga ik u zichtbaar maken. En dan word jij klein en doe je je gordel aan, daar achterin.

OK? Dank u!

Sangeeta

 

Foto: The Joker in Batman

 

 

Een reactie op “Wat zijn wij vaak verdwaald

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s