(Wereldmeisjesdag vandaag)
Aan de moedige vrouw die rock bottom zit na jaren zorgen en lopen en draven, voor de lieve vrede, het gezin, de opoffering, verlaten door haar man, het gebeurt. De vrouw die nu leeg is. Wat is er nog, wie ben ik nog? Wie ben ik eigenlijk? Maar die de mouwen opstroopt en dat diepe ravijn van het grote niets inkijkt. En blijft kijken tot ze diamanten ziet.

Aan de moedige vrouw met de groene ogen die altijd alle sneltoetsen heeft gebruikt (teveel mannen, teveel afleiding, teveel drugs) om alles stevig terug naar beneden te duwen. Afgeleid, verdoofd, onder water. Die nu plots voelt, en vloekt en toch doorgaat en leert dat pijn een uitnodiging is die moet gevoeld worden. Die week na week op de mat durft te gaan zitten en haar lichaam leert kennen, niets moet, de instructies zijn duidelijk, gewoon volgen, en zij volgt en zo leidt zij zichzelf.

Aan de moedige mama die zo boos is de hele dag, zo verschrikkelijk boos, en zo bang is van die woede en kwaad wordt van haar koleirigheid. Ziek van al die agressie, wil wegrennen maar toch met hangende schouders een rugzak pakt, en een zaklamp, en de diepte in gaat. Pissige tred wegens modderwerk. En angst tegenkomt. Verdriet. Maar dat het zal stoppen bij haar, zegt ze, zij geeft dit niet door want als een man valt, valt een man en als een vrouw valt, valt een generatie.

Aan het moedige meisje met de blonde krullen dat zich niet kan uitdrukken. Dat blijft proberen, dat alles doet om te blijven verbinden, al lijkt dat voor niemand op verbinding maar op terreur. Dat de dichtbije mensen blijft aanhalen en wegduwen op alle onmogelijke manieren en haar moeder uitgeput achterlaat. Niet opgeeft. Nieuwe manieren vindt. Leert ademen, bewust te ademen. Groeit en valt en tegelijk haar moeder opvoedt.

Aan de moedige twintiger met boulimie die alles vergeet en in een mist leeft, onder de stolp. Die zich zo vaak niets herinnert als ze op stap is geweest met de drinkvriendinnen want het niet-herinneren is juist de bedoeling. En die nu opstaat en in de spiegel zegt: “Ik probeer u graag te zien. Ik neem kleine stappen vandaag”. En dat niet altijd doet, maar elke dag opnieuw tegen de spiegel praat. Die voor 1,6 seconden bij die hete eenzaamheid gaat zitten. 0,1 seconde langer dan gisteren, de reis van de warrior.

Aan de moedige carrièrevrouw die nu in shock is: verdoofd en in ontkenning. En dan ziet dat de shock een geschenk is: het geeft haar tijd en mogelijkheid om nog te verzamelen wat ze nodig heeft: mensen, herinneringen, gerief. Ze verzamelt als gek en bouwt haar winterhut voor de uitputting en paniek aan komen waaien als dikke sneeuw. Dan gaat zij dapper haar winter in om zich te helen.

Aan de moedige vrouw van 73 die zich zo geduldig afpelt, als een ui, laag na laag en dan ineens een andere dimensie lagen. En die huilt bij dat pellen, maar blijft pellen tot alleen de waarheid overblijft. Zittend op een stoel, de grond lukt niet meer. Maar geduldig zittend. “Ik ben zeker nog aan het pellen op mijn doodsbed” zegt ze me met een schalkse blik. “Wie weet”, zeg ik.

Ik buig voor u allen.
Wereldmeisjesdag, wereldvrouwendag, aardse-vrouwendag, hemelse-vrouwendag.

Uw moed is een verwarmend vuur.

5 reacties op ‘Ik buig voor uw moed

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s